dinsdag 18 juli 2017

De cocon van jouw wereld



Ik leef in de cocon van jouw wereld
De breekbare grenzen van de uiteinden
van jouw bestaan zijn de grenzen
van mijn bewegingsvrijheid
                      
Jouw zielenroerselen
zijn sterker in mij aanwezig
dan mijn dromen die vervaagden  

Ik leef op de golven van jouw rituelen
die dienstbaar zijn aan je gevoel
van veiligheid en overzichtelijkheid

Golven die me in slaap wiegen,
maar ik probeer wakker te blijven
en jouw grenzen ongemerkt op te schuiven
zonder de vanzelfsprekendheid te verstoren
van jouw toevallige ingevingen en regels
die werden tot in steen gebeitelde wetten

Ik moet uitdagen wat niet mag veranderen
zonder dat jij hoeft te veranderen
want jouw wereld kan groter worden
zonder dat je dit verlangt of begrijpt

En ik mag niet verder gaan
dan een kleine overtreding op zijn tijd
die misschien door jou kan worden vergeven
en waar je ondanks jezelf en de regels
om moet lachen of zelfs schateren
als je me in de strafhoek zet


zondag 25 september 2016

De Mens



Ken dan uzelve, en neem niet God de maat
Bestudeer het mensdom, wie ze is en waar ze staat
Geplaatst op deze aarde; een tussengebied
waar met duistere wijsheid hij naar grootsheid ziet
de Mens, met teveel kennis voor treurigheid
en te weinig kracht voor een moedige strijd
Verlamd, waar hij dromen en daden vreest
van goddelijke verbeelding of het lage beest
Vol twijfel zijn geest of lichaam te verkiezen
geboren om te sterven en zijn verstand te verliezen
Gelijk in onwetendheid, vraagt hij zich af
of hij te weinig of juist teveel heeft gedacht
Wanorde, door verstand en hartstocht bewerkt,
maar steeds door zichzelf, verzwakt of versterkt
Gemaakt om te stijgen en zijn werelden te kiezen
om dan weer te vallen, en alles te verliezen
Is hij rechter over Waarheid, in zijn eindeloze waan
De glorie, de grap en raadsel van het bestaan

(vrij vertaald naar Alexander Pope - Essay on Man)

zaterdag 20 augustus 2016

Mijn lief





Het leven dat ons werd toebedeeld
was geen vakantiereisje
of een rustige zondagmiddag op een terras
Het was een estafetteloop
waarbij we het stokje steeds te laat kregen
aangereikt en het maar niet konden doorgeven
omdat de renner voor ons
te vroeg had ingezet
Buiten adem en met slechte wissels
bereikten we de eindstreep
We hadden de schuld gezocht
voor al het leed
bij anderen, onszelf en bij elkaar
Maar er stond geen naam bij
toen wij het grote Lot
vroegen om uitleg
Karmische bochten en dharmische dwalingen
slingerden zich als Ida en Pingala
rond een onzichtbare hoofdstroom
waarlangs het leven
zich trachtte te verheffen
En of we wilden of niet
we zagen de zin van het zinloze
en we voelden de kracht van de nederlaag
die voerde naar dieptes
waar een minuscuul leven
op zichzelf kon bestaan
zonder enig besef van de roerige oppervlakten
of de geweldige zeeschepen
die ze bevaren
Voor ons voltrok zich iedere dag
als hetzelfde ritueel
We werden te laat afgezet
en we moesten te ver vooruit
De overdracht mislukte
en we waren verloren
We zonken dieper dan voorheen
We zochten naar oorzaken en redenen
in een woud vol betekenissen
maar alleen onze adem
werd steeds beter hoorbaar
en onze hartenklop
sloeg steviger de maat van ons bestaan
We werkten voor een onzichtbare meester
en onze beloning was een pauze
in de zware arbeid
Maar nooit te lang want
de duivel zou geen kans krijgen
zich op ons kussen neer te leggen
Verleiding werd al gesmoord
voordat ze aan ons verscheen
Wij konden het kwaad niet overstijgen
want wij droegen het in ons
In onze maag die een zweer kreeg
van de niet te verteren dingen
Toen de draak zich verhief
om zijn gal te spuwen over de wereld
bleek zijn groene slijm een geneesmiddel
en zijn woede gaf bevrijding
uit de valse dromen
die moesten wijken
voor diepere gevoelens
die zowel van jou als van mij waren

donderdag 13 november 2014

Daar heb ik mijn bestaan















          


           Daar waar engelen wonen
daar heb ik mijn bestaan
waar schaduwen verdwijnen
en het zonlicht binnengaan
Waar beroering van de aarde
zo zacht is als een veer
waar rimpelingen glijden
over de spiegel van een meer
Waar een vingertop, een stofje
nawijst met de wind
dat over de hoge boomtop
zijn verre bestemming vindt

Daar waar engelen wonen
daar op die hoge baan
die verder voert dan de sterren
daar kom ik vandaan
God mag het me geven
dat ik terugkeer op een dag
om vleugels te verkrijgen
en eindelijk vermag
wat hier op dit aardrijk
geen deel was van mijn lot
wat uit mijn handen glipte
gebroken en kapot

Daar waar engelen wonen
spreek ik met mijn ziel
hervindt ik met een glimlach
elke traan die mij ontviel
Want leed werd dáár geboren
veel lager dan mijn hart
dat nooit het schijn en wezen
der dingen heeft verward
En nooit zich zal verliezen
aan een donkere aardekluit
die het gordijn der Eeuwigheid
alleen voor anderen sluit


zaterdag 7 juni 2014

Geduld








Verwarring komt
als zinloze antwoorden
op overbodige vragen
mijn geest verontrusten
en terugdrijven naar
een zintuiglijke werkelijkheid
die geen aanknopingspunt
kan geven
voor de wereld van de ziel

Angstgedachten
als onderhuidse slangen
verraden zichzelf
als de scheppers
van valse toekomstdromen
die als pijnstillers
de kwelling moeten verzachten
van het vormloze heden
dat mijn hart niet kan grijpen

Het zoeken
dat een valse zoektocht is
bij afwezigheid van wrijving
Het bloedeloze hart
dat geen recht heeft op antwoord
maar toch niet schroomt te verlangen
Het blijven vragen als een kind
dat het leven begerig indrinkt
zonder te weten
wie hem het leven gaf

Geen vader zal zijn zoon
een steen geven
wanneer deze hem gevraagd heeft
om een brood
Maar wie verzadigd is
moet zijn geest ontledigen
van waar hij geen recht op heeft
en rusten in zijn ziel
wil hij zichzelf niet bestelen
van de gave van vervuld zijn

Soms honger ik naar niets
maar verbeeld me een verlangen
want wachten op de dageraad
maakt onrustig
als je de slaap niet kunt vatten
omdat de gaven van de geest
talrijker zijn dan
haar vormen van expressie
De prijs voor een leven
in verbeelding
wordt betaald met
vertraging van de rijping

De geest die mij meevoert
is geduldig
en hoeft geen heraut te zijn
van deze morgen
of de dag die er op volgt
In een verheven woning
klinkt het lied van mijn ziel
onbekend met de kwellingen
van mijn hart
dat als een kleine beker
de oceaan probeert te omvatten

Maar de vader en de zoon
zullen één zijn
in de wereld van de werkelijkheid
Wie in mij behagen heeft
geeft mij een teken
dat neerdaalt
uit een hoge hemel
om op deze aarde
te vervullen
wat recht is en goed

Mijn standplaats is bij de rivier
waar de geest van het water
mij verlost van inbeelding
die ik draag als een last
waardoor het gezang
van vogels
onmerkbaar wordt
en niet langer getuigt
van het leven dat voortgaat
Het water
dat mij herinnert
aan het element waaruit ik besta

Symbool van wassing
en wedergeboorte
als een spiegel
van mijn geest
Soms gerimpeld door
vlagen wind en
ondoordringbaar duister
dan weer op een stille middag
doorstraald met licht
helder en doorschijnend
zicht verschaffend
op bewoners in de diepte

Ik kwam
om te verkondigen
wat ik meende te weten
maar leerde door de pijn
van wat mij werd ontnomen
en niet was gegund
door een zwijgend lot
Wat ik niet kon zeggen
en wat mij tegensprak
vulde mijn bestemming en
leidde me naar huis
naar de wortel van het Ik
om te vinden dat mijn eigen stem
de stem kon zijn van velen

De deuren gaan open
voor wie rust heeft
bij het binnentreden
Een welkome gast
zal niets tekortkomen
in het huis van de overvloed
maar de bedelaars aan de poort
komen niet in de gunst
van de heer des huizes
Zij gaan heen met een aalmoes
en verdwijnen in de nacht